Er was eens, een jongeman genaamd Zorgzaam. Zorgzaam had een hart van goud. Hij wilde zo graag dat iedereen blij was. Zo begon Zorgzaam stenen te dragen. Een steen voor de bakker, een steen voor de jongen en nog een steen voor het lekkende dak van de oude vrouw. Zorgzaam droeg en droeg en de stenen stapelden zich op in zijn armen, zwaarder en zwaarder. Op een dag werd de stapel stenen te zwaar. Met een klap vielen alle stenen uit zijn handen. Een diepe, snikkende zucht ontsnapte aan zijn lippen. Hij had gefaald. Hij had teleurgesteld. Maar de drang om iedereen te plezieren was zo sterk dat hij opnieuw begon. Hij raapte de stenen op, droeg en droeg en de stapel groeide weer. Maar de last was te groot, de stenen vielen weer. Zorgzaam raakte uitgeput, zijn glimlach verdween en zijn ogen werden dof. Hij begreep het niet. Waarom kon hij niet gewoon sterk genoeg zijn?
Op een avond, toen de maan hoog aan de hemel stond en Zorgzaam te midden van zijn verspreide stenen zat, kwam er een oude, wijze uil aanvliegen. “Ach, Zorgzaam,” zei de uil, “je hart is zo goed. Je draagt de stenen van anderen, maar wie draagt die van jou?”
Zorgzaam keek op, verbaasd. “Mijn stenen?” vroeg hij. “Ik heb geen stenen.”
De uil knikte. “Juist. En door alleen die van anderen te dragen, vergeet je dat ook jij een hart hebt dat aandacht nodig heeft. De woorden van de uil raakten Zorgzaam diep. Hij voelde de pijn, de angst om niet goed genoeg te zijn. En voor het eerst in lange tijd, liet hij de tranen vrijelijk stromen.
De uil bleef stil zitten, wachtend. Toen Zorgzaam was uitgehuild, zei de uil: “De stenen die je draagt, zijn niet alleen de lasten van anderen. Het zijn ook de stenen van jouw eigen onzichtbare angsten: de angst om afgewezen te worden, de angst om niet geliefd te zijn, de angst om niet genoeg te zijn. Als je jouw stenen niet erkent, zul je steeds weer blijven vallen.”
Zorgzaam begreep het. Hij had altijd gedacht dat hij liefde en waardering verdiende door anderen te helpen. Maar de uil liet hem zien dat hij al waardevol was, zoals hij was, zonder één steen te dragen.
De volgende ochtend, toen de zon opkwam, stond Zorgzaam op. Hij voelde acceptatie. Hij raapte één kleine, glimmende steen op – een steen die hij voor zichzelf wilde bewaren, een symbool van zijn eigen waarde. De rest liet hij liggen. Toen de dorpsbewoners hem weer om hulp vroegen, glimlachte Zorgzaam. “Ik help je graag,” zei hij, “maar ik kan niet alles dragen. Laten we kijken wat ik wel kan dragen en waar we samen een oplossing voor kunnen vinden.” Soms zei hij ‘nee’ en tot zijn verbazing bleef de wereld gewoon draaien. Sterker nog, mensen begonnen hem meer te respecteren, omdat hij zichzelf respecteerde. Zorgzaam leerde dat ware kracht niet lag in het dragen van alle lasten, maar in het kennen van zijn eigen grenzen en het delen van de verantwoordelijkheid. En zo leefde Zorgzaam, niet langer gebukt onder stenen, maar met een licht hart en een ziel vol vrede, nog lang en gelukkig.
Animatie: Ilja Bertrand
Houd de website in de gaten, binnenkort de laatste gegevens rondom 2 oktober 2025, een dag met familieopstellingen met collega Claudia Cornelissen in Utrecht, een nieuwe retraite week in Frankrijk en meer…….